آیا فناوری میتواند لامسه انسان را بازآفرینی کند؟
دانشمندان دانشگاه استنفورد بهتازگی دستگاه پوشیدنیای طراحی کردهاند که میتواند احساسات پیچیدهٔ لامسه انسانی را با دقتی چشمگیر شبیهسازی کند. این فناوری پیشرفته، بخشی از تلاش جهانی برای طبیعیتر کردن تعامل انسان با ماشینها است و پتانسیل بالایی برای استفاده در حوزههایی مانند واقعیت مجازی، رباتیک پزشکی و پروتزهای هوشمند دارد.
این دستگاه چگونه کار میکند؟
دستگاه مذکور، از مجموعهای از سنسورهای ظریف و انعطافپذیر تشکیل شده که توانایی تشخیص فشار، لرزش، دما و حتی بافت سطوح مختلف را دارد. طراحی آن بهگونهای است که همچون یک «پوست الکترونیکی» عمل کرده و میتواند اطلاعات حسی را به شکل سیگنالهای قابل فهم برای مغز شبیهسازی کند.
این فناوری نهتنها امکان تعامل ملموستر در محیطهای واقعیت مجازی را فراهم میکند، بلکه میتواند به افراد دارای اندام مصنوعی کمک کند تا دوباره حس تماس را تجربه کنند؛ موضوعی که تاکنون یکی از چالشهای بزرگ در زمینهٔ مهندسی پزشکی و ساخت پروتزها بوده است.
کاربردهای این فناوری در زندگی واقعی چیست؟
-
واقعیت مجازی و افزوده: این دستگاه میتواند تجربه کاربران را در بازیها، شبیهسازها و آموزشهای مجازی به سطحی فراتر از دیداری و شنیداری ارتقا دهد.
-
پزشکی و توانبخشی: بازگرداندن حس لامسه به بیماران قطع عضو از طریق پروتزهای هوشمند، یکی از اهداف اصلی این پروژه است.
-
رباتهای انساننما: رباتهایی که توانایی درک دقیقتری از محیط اطراف خود داشته باشند، میتوانند در صنایع، پزشکی و حتی خانهها نقش مؤثرتری ایفا کنند.
چه تفاوتی با فناوریهای قبلی دارد؟
بر خلاف بسیاری از سیستمهای پوشیدنی موجود که تنها به فشار یا لرزش پاسخ میدهند، این فناوری جدید قابلیت تشخیص همزمان چند حس را دارد. همچنین، به دلیل طراحی انعطافپذیر و سبک، این دستگاه برای استفاده طولانیمدت نیز مناسب است.
چه آیندهای برای این فناوری پیشبینی میشود؟
با پیشرفت در زمینه هوش مصنوعی و طراحیهای نانو، به نظر میرسد این نوع دستگاههای پوشیدنی بتوانند در آینده، بخشی جداییناپذیر از زندگی دیجیتال انسانها شوند. از دستکشهای لمسی واقعیت مجازی گرفته تا پوست مصنوعی رباتها، همگی میتوانند از این نوآوری بهره ببرند.
